تكامل و دست يافتن به سعادت دنيا و آخرت آماده و شايسته بودند . امام باقر عليه السّلام از پدر و مادرى علوى و پاك و مهذّب پا به عرصهء وجود نهاد . در وجود آن حضرت صفات نيكوى دو جدّ بزرگوارش امام حسن و امام حسين عليهما السّلام [ امام حسن - جدّ مادرى و امام حسين - جدّ پدرى ] به چشم مىخورد ، امام باقر عليه السّلام چندسال از عمر شريفش را در سايهء جدّ بزرگوارش حضرت امام حسين عليه السّلام به سر برد . آن حضرت در سايهء پدر بزرگوار خود حضرت علىّ بن الحسين امام زين العابدين عليه السّلام رشد و نموّ پيدا كرد تا اين‌كه به سنّ جوانى و اوج كمال رسيد . آن حضرت همواره و تا دم شهادت همدم و همگام پدر بزرگوار خود امام سجّاد عليه السّلام بود كه اين برهه از زمان مقارن با نيمهء اوّل دههء هجرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله بود . گذشته از جدّ بزرگوارش حضرت امام حسين عليه السّلام ، پدر بزرگوار امام باقر عليه السّلام يعنى علىّ بن الحسين عليه السّلام نيز الگوى بسيار بلندمرتبه‌اى براى آن حضرت بوده است . چرا كه آن حضرت از فرط زهد و تقوا و عبادت به « زين العابدين » ، « سيّد الساجدين » ، « قدوة الزّاهدين » ، « سراج الدّنيا » و « جمال الدّين » ، لقب گرفته بود . آن حضرت به شهادت تمام معاصران خود از بسيارى شرافت ، آقايى ، دانش ، درخشندگى و كمال عقل صددرصد شايستهء مقام امامت عظمى و رهبرى جامعه بوده است . امام باقر عليه السّلام دانش و معرفت را از سرچشمهء جوشان چنين پدر بزرگوارى نوشيد ، تا اين‌كه سرآمد همگان گرديد و در تمام رشته‌هاى دانش صاحب‌نظر و نوآورى شد . چنان‌كه جدّ بزرگوارش حضرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله مطابق اين حديث شريف نبوى كه فرمودند او شكافندهء دانش‌هاست ، وى را به لقب باقر يعنى شكافندهء دانش ملقّب فرموده و مسلمانان را به ولادت اين مولود و نقش